Vijf jaar geleden.
Bij de kassa van de Action.
Op de loopband liggen drie canvasbordjes, kwasten en Action-acrylverf. Aangestoken door een schildertutorial die ik op YouTube heb gezien, sta ik te wachten tot ik kan betalen en aan de slag kan gaan. Het zag er zo makkelijk uit.
Een paar dagen en drie smoezelige canvasjes later, gooi ik de handdoek in de ring. Niks gemakkelijk.
Jaren sluipen voorbij. YouTube lijkt de schildertutorials vergeten te zijn. Verveeld start ik nog een ander filmpje op. En nog één. En nog één. Het is niet hoe ik mijn dagen wil slijten, ik zou mijn tijd graag beter besteden. Maar met wat dan?
Meer werken, of sporten, of met anderen afspreken. Dat zit er niet meer in. De behandeling tegen kanker heeft zijn sporen nagelaten. Werken lukt nog maar mondjesmaat. Sporten soms, als mijn lichaam meewerkt. En de mensen om mij heen hebben het juist druk met al die dingen.
Hoe geef je zin aan je dagen als je lichaam en energie je in de steek laten?
Ik ben het levende bewijs dat YouTube kijken of nog een keer Instagram openen niet werkt. Vijf jaar na mijn schilderdebacle zit ik nog steeds op de bank. Tot het algoritme wakker wordt en er weer schildertutorials op mijn tijdlijn voorbijkomen. Een tutorial over verf vertelt dat Actionverf nagenoeg geen pigment heeft. Geen wonder dat dit niet werkte.
Een handjevol kleine vlinders begint door mijn buik te fladderen. Wat als ik…? Zal ik toch…?
Ik wil dat geluid dat een kwast op het doek maakt horen en voelen hoe de verf over het doek beweegt. Het klinkt zo fijn. Mijn armen en handen gaan ervan kriebelen; ze willen ook creëren.
Ik stap in de auto naar een schilderswinkel in De Goorn. Een winkel voor échte schilders. De bel die boven de deur hangt, rinkelt schel als ik naar binnen stap. Met een vleugje impostersyndroom loop ik langs schappen vol tubes, potjes, kleuren, merken en soorten. Rembrandt, Van Gogh, zij zijn ook van de partij. Ik heb geen idee waar ik moet kijken. Ik ben in een snoepwinkel beland waar het ene snoepje er nog lekkerder uitziet dan het andere. Maar mijn gebrek aan kennis én de prijskaartjes zorgen ervoor dat ik niks aan durf te raken.
“Kan ik je helpen?” De winkelmedewerkster ziet mijn theeschotelogen en komt naar me toe.
“Graag, ik ben een totale beginner met al dit soort spul,” antwoord ik, terwijl ik iedere verftube en kwast probeer aan te wijzen. “En ik ben op zoek naar iets om mee te oefenen.”
Ze neemt me mee naar het achterste deel van de winkel en laat me een doos met tien kleuren tubes zien. “Hier zitten alle kleuren in die je nodig hebt.” Ze laat me met de doos in mijn handen achter bij het schap. Op het prijskaartje staat € 33,95. Hier kan ik mee thuiskomen. Ik leg de verf in mijn mandje en reken af. Met lichte tred loop ik de intimiderende snoepwinkel uit. Jammer dat mijn winkeluitje mijn energie al heeft opgeslurpt, anders was ik thuis direct aan de slag gegaan.
Natuurlijk is Bob Ross ook in mijn tijdlijn voorbijgekomen. De volgende ochtend pak ik hem erbij en gaan we samen aan de slag. Hij volgens plan; zijn plan valt op mijn doek in duigen. Ik begrijp wat hij zegt, maar mijn kwasten doen niet wat de bedoeling is. Volgens Bob is mijn schilderij één groot “happy accident”. Toch vind ik het er zelf niet slecht uitzien. Ik mute Bob en ga het zelf proberen.
Uiteindelijk ben ik best tevreden met mijn eerste serieuze poging. Maar het belangrijkste is: ik heb er plezier in én heb geen seconde op mijn mobiel gezeten. Het vuurtje dat vijf jaar geleden al begon te smeulen, is eindelijk ontbrand. En ik geniet van de warmte die het geeft.
De dag erna rijd ik naar de Action. De verf laat ik staan, maar er gaat een heel stapeltje canvassen mee naar huis.
Op dat moment wist ik nog niet dat die stapel canvassen zou uitgroeien tot een stapel schilderijen die maar blijft groeien, naar een teken en schilder opleiding en zelfs naar verzamelaars die mijn schilderijen willen kopen.
Maar het begon daar.
Met een doos verf van €33,95 en een stapel Action-canvassen.