Broken Vessels is gebaseerd op het nummer van Hillsong: Broken Vessels.
Bijzonder is dat ik op het moment dat ik dit schilderij bedacht, dit niet wist.
Laat ik bij het begin beginnen.
Een paar maanden terug kwam ik in contact met een man uit onze kerk, Piet. Hij nodigde mij uit om met Bergopwaarts deel te nemen aan een Boekenpodium. Een kans om mijn boek onder de aandacht te brengen, dit kon ik natuurlijk niet voorbij laten gaan.
In de maanden die volgden ontstond er een waardevol contact.
Hij deelde dat hij bezig was met essays schrijven over zijn ervaringen met God.
Ik deelde dat ik naast het schrijven ook met schilderen was begonnen.
Het was een oprecht contact waarin we elkaar mochten bemoedigen.
Uiteindelijk deelde hij de essays.
En toen gebeurde er iets bijzonders. Ik kan niet anders zeggen dan dat het de hand van God was.
Ik begon met lezen. In de eerste alinea schreef hij over het Bijbelverhaal van de Samaritaanse vrouw:
“Een Jood mocht niet onder vier ogen met een vrouw praten, en al helemaal niet met een Samaritaanse. Hij wist van haar wanhopige zoektocht naar liefde. Ze had vijf mannen gehad en de man met wie ze nu samen was, was niet de hare. Jezus liet zien dat Hij de Messias was en door zijn levende water met haar te delen, wist Hij haar te raken. Ze was zo blij toen ze dit hoorde, dat ze de hele stad Sichem afging om over Hem te vertellen.”
Op het moment dat ik dit las, klonk er een harde tik in mijn hoofd. Dezelfde tik als een dirigent die zijn dirigeerstok op zijn standaard tikt en in één keer het geroezemoes en gestem van de muziekinstrumenten van het orkest tot stilte brengt. Iedereen weet: nu opletten, we gaan beginnen.
In plaats van muziek zag ik een duidelijke afbeelding: twee handen die liefdevol een gebroken waterkruik vasthielden. Water stroomde door de kruik heen. Ik wist meteen dat ik dit op het canvas mocht gaan zetten. Piets reactie bevestigde dit. In zijn reis met God was hij meerdere keren bepaald bij het nummer Broken Vessels van Hillsong. Een lied waarvan ik toen nog niet wist dat het precies zou aansluiten bij wat ik had gezien.
“You take our failure
You take our weakness
You set Your treasure
In jars of clay
So take this heart, Lord
I’ll be Your vessel
The world to see
Your life in me“
“Handen schilderen is een van de moeilijkste dingen”, zei een vriendin toen ik haar hierover vertelde.
Normaal gesproken zou zo’n opmerking genoeg zijn om mijn onzekerheid zo te voeden dat ik het net niet eens meer probeer. Dit keer was dit anders. Ik geloofde dat God mij dit gaf omdat Hij wist dat ik dit kon.
Dat zegt niet dat het zonder slag of stoot ging en alles in één keer vlekkeloos op het doek belandde. De handen heb ik drie keer opnieuw geschilderd. Toen ik na de laatste keer schilderen een paar stappen achteruit bij mijn doek vandaan liep, werd ik geraakt door wat ik zag, maar was ik toch ook nog verbaasd. Er stonden echt twee handen op, zoals ik ze in mijn hoofd had gezien.
Piet had in december 2023, ruim voordat ik dit beeld zag, zelf precies dit beeld voor ogen gekregen:
“Het beeld legt de essentie van de essays in een plaat uit. Jezus stort zijn Levend water uit naar de wereld. Dit doet Hij door ons heen, de aarden vaten. Het liefst zijn we nette hele vaten, en Jezus heeft ons als Broken Vessels ook geheeld. Dat heeft het nadeel dat we alleen uit de bovenkant van het vat water kunnen scheppen en maar mondjesmaat kunnen uitdelen.”
“Maar ook nadat Hij ons geheeld heeft, zijn onze vaten opnieuw gebroken. Jij schrijft daarover in jouw boek en ik vertel in de essays over de periode rond de eeuwwisseling dat bij mij de boel op zijn kop werd gezet. Hij gaat echter door en gebruikt de nieuwe gaten en breukvlakken om Zijn water naar buiten te brengen, nu in een veel grotere mate. Hij houdt ons daarbij vast, zoals je schilderij laat zien. Het water maakt een zee waar de kringen zich in verspreiden en steeds meer mensen geraakt worden.”
“Het is bizar hoeveel elementen je terugvindt in jouw beeld en schilderij van de boodschap die ik mocht ervaren afgelopen jaren.”
Bizar, dat was ook het woord wat bij mij na echode.
Hoe dit beeld anderen raakt, raakt mij. Het is ontroerend dat God door kunst heen harten heelt.
Dit kreeg ik in een lief berichtje toegestuurd:
“Dit schilderij is zo mooi.
Voor mij is ’t alsof ik dat gebroken vaasje ben. En ik zie de liefde maar ook de tranen van mijn Maker er doorheen stromen…
Dit zien had ik net vandaag even nodig.”
En het is ontroerend dat God mijn gebrokenheid gebruikt om anderen die gebroken zijn een klein stukje troost te bieden. Ik dacht dat ik “afgekeurd” was, niet meer bruikbaar. En misschien is dat wel waarom dit schilderij mijzelf ook zo diep raakt.
Het schilderen kost veel energie en ik ben nog op zoek naar hoe ik dit allemaal vorm mag gaan geven. Toch geloof ik dat alles, de kanker, de afbreuk van mijn lichaam, mijn ontslag, door Hem gebruikt wordt. Steeds gebeurt er iets wat mij meer in de richting van het schilderen stuurt. Net als de vriendschap die nu met Piet mag ontstaan. Een door God geleide vriendschap. We geloven beiden dat God ons samen gaat gebruiken om iets moois te doen. We zijn allebei erg benieuwd naar wat dat gaat worden.
Wat een reis laat Hij mij maken. Ik open mijn ogen en mijn oren en ontvang van Hem wat Hij in dit leven al voor mij klaar heeft liggen. Zo zie ik terugkijkend alle speldenprikjes die ik al heb ontvangen richting een creatief beroep. Ik heb besloten de kunst nu volledig te omarmen en open te staan voor alles wat Hij op dit pad brengen zal.
