Het leven laat sporen na.
We worden ouder, maken verlies mee, groeien en veranderen.
Er ontstaan rimpels, scheuren, breuklijnen tussen wat was en wat is.
Ik heb geprobeerd de scheuren te verbergen. Bleef terugverlangen naar wat was, naar wat ik kon en kwijtgeraakt ben.
Daardoor duurde het lang voordat ik oog kreeg voor wat er ook mocht zijn: Groei, kracht, zachtheid, schoonheid in de littekens.
Door de breuklijnen heen werd verborgen gebied blootgelegd. Het zat altijd al in mij, maar had nooit de ruimte gekregen om ontdekt te worden.
Vergelijkbaar met een geode. Zij toont haar kristallen pas als ze opengebroken wordt. Niet ondanks de scheuren, maar dankzij hen wordt haar schoonheid zichtbaar.
Mijn liefde voor het vertellen van verhalen, groeit. Ik mag gaan vertellen met verf, met materialen. Het heeft altijd al aan mij getrokken, creëren. Stilstaan heeft het de ruimte gegeven om een nieuwe vorm te ontdekken. Ik geloof dat de Eeuwige Creator dit in mij gelegd heeft. Als ik een klein beetje van Zijn creativiteit mag delen, verzacht dit de scherpe randen van wat verloren ging.
Dit schilderij is de eerste van een serie. Haar naam: Geode – Onthuld
