Ellina vroeg mij om deze canvasjes voor haar te beschilderen. Inimini-canvasjes van 7 centimeter bij 7 centimeter. Klein. Heel klein. En priegelwerk is niet iets waar ik goed in ben. Het liefst werk ik met grote kwasten en grote doeken. Mijn hele lichaam wil meebewegen tijdens het schilderen. Klein priegelwerk… ik weet niet of dat mijn ding is.
Voorovergebogen over de werkbank in mijn nieuwe atelier in de oude schuur begon ik voel goede moed. Meerdere keren ging de streep erdoor. Meerdere lagen verschenen. De kleuren werkten niet. De compositie klopte niet. Het vergde meer geduld dan alle schilderijen die ik tot nu toe had gemaakt. Terwijl ik bezig was, wist ik nog niet precies waar het heen ging. Maar het zou vanzelf zichtbaar worden, daar bleef ik op vertrouwen.
Na de zoveelste laag begonnen kleuren en compositie samen te vloeien. Er ontstond iets waarin vijfendertig jaar vriendschap door de lagen heen scheen. En een diepe, doorleefde en warme vriendschap.
Het licht van de zon is de steun die ik van haar voelde door alles heen en die ik hoop haar terug te mogen geven.
De bloesem staat symbool voor alle seizoenen die we voorbij hebben zien komen. Het is een belofte dat er na elke winter weer een nieuw voorjaar komt.
En de ijsvogel, dat is iets waarvan ik weet dat ze erg blij van wordt als ze er één spot. Daarom mocht die niet missen.
De conclusie van dit project is dat ik kleine canvassen ingewikkeld vind. Dat ik ook niet weet of ik dit snel nog eens ga doen. Maar dat ik ook vertrouwen mag hebben dat als ik niet opgeef, er toch iets moois uitkomt.